Harmonia, cisza, wolność

Punktem wyjścia były łagodne, obłe linie oraz ciepłe odcienie drewna, które nadają wnętrzu przytulność. Salon, jadalnia i kuchnia tworzą otwartą całość. W tej wspólnej przestrzeni wyodrębniono także miejsce do pracy lub urządzenia biblioteki. Poszczególne funkcje określają układ mebli, ich subtelnie zróżnicowane formy oraz geometria sufitu.

Kontekstem dla projektu jest także Saska Kępa: jej modernistyczna architektura i tradycja miasta ogrodu. Bliskie tej koncepcji są klarowne proporcje, funkcjonalność, lekkość i łatwość codziennego użytkowania. Regularne podziały drewnianej zabudowy porządkują wnętrze, a niska sofa otwiera widok na stół i okna, przez które wpada obfite światło dzienne.

Piaskowe beże, złamane biele, jasne drewno i przygaszona zieleń przywołują atmosferę wybrzeża. Światło przesączające się przez tkaniny, miękkie cienie i swobodny układ przestrzeni nadają mieszkaniu lekkość.

Wnętrze ma sprzyjać wyciszeniu i ułatwiać codzienne życie. Układ mebli tworzy wygodne miejsca do rozmów, wspólnych posiłków i odpoczynku w naturalnym świetle. Stół pozostaje blisko salonu, a niskie siedziska pozwalają być razem bez dzielenia przestrzeni wysokimi meblami. Firany filtrują światło, a regularne fałdy zasłon wprowadzają miękki, pionowy rytm.

Spójne tło ogranicza liczbę konkurujących ze sobą bodźców. Dzięki temu wzrok może zatrzymać się na obrazie, rysunku drewna czy barwnym detalu. Poczuciu komfortu służy czytelny podział funkcji, uwzględniający zmienność światła w ciągu dnia. Obecność sztuki nadaje przestrzeni osobisty wymiar i zachęca do uważnego patrzenia.

W sypialni kompozycja jest bardziej skupiona. Łóżko, obraz i podziały ściany łączy wspólna oś. Zgaszona zieleń i miękkie zasłony tworzą spokojne otoczenie odpoczynku. Na rzucie obie sypialnie zajmują wydzieloną część mieszkania, poza otwartą strefą dzienną.

Żółty fotel i niewielki stolik powtarzają ciepłe tony obrazu. Ten oszczędny dialog koloru pozwala strefie prywatnej zachować własny charakter i zarazem pozostać spójną częścią mieszkania.

W łazience błękitno-biały rysunek okładziny przywołuje skojarzenie z wodą i jasnym nadmorskim krajobrazem.

Ryflowane szkło częściowo osłania strefę prysznica, sprzyjając intymności. Jego faktura przywodzi na myśl taflę wody. Lustro dodaje kompozycji głębi, a prosta forma umywalki eksponuje rysunek materiału. Kilka świadomie zestawionych elementów nadaje codziennym czynnościom spokojną, dopracowaną oprawę.